„Beck przyjechał do Krzemieńca 11 września. Jak sam podaje, od razu przekonał się o złych nastrojach panujących wśród korpusu dyplomatycznego. „W ciągu popołudnia pisze Beck udało mi się nastroje korpusu opanować przez krótką przemowę do zebranych szefów misji dyplomatycznych, w której wyjaśniając im nowy i specyficzny charakter wojny podziękowałem w imieniu rządu, że mimo to z poświęceniem osobistym spełniają swój obowiązek, co nasze państwo i nasz naród ocenić potrafią.
Sytuacja uległa pewnemu uspokojeniu. Ale już 12 września nastąpiło nowe pogorszenie nastrojów na skutek zbombardowania Krzemieńca przez Niemców. Ze strony obcych dyplomatów zaczęły mnożyć się żądania opuszczenia zagrożonego miasta i udania w rejon położony w pobliżu granicy rumuńskiej.
Szembek pisze, że już wkrótce zaczęto po cichu, bez szerzenia paniki, przygotowywać się do wyjazdu z Krzemieńca. Polecenie ewakuacji otrzymano nad ranem 14 września. Nakazywało ono niezwłocznie udać się do Kut, położonych nad samą granicą rumuńską. Przejazd do nowego rejonu zakwaterowania nastąpił w dniu 14 września i odbył się bez specjalnych komplikacji.
W Kutach, jak pisze Szembek, doczekano się 17 września „strasznej wiadomości, że wojska sowieckie przekroczyły na całej długości granicę polską i idą na zachód". Po kilku godzinach zapadła decyzja ewakuacji rządu, a wraz z nim Ministerstwa Spraw Zagranicznych i akredytowanego korpusu dyplomatycznego do Rumunii.“(5)