„Jeżeli nie było krewnych należących do ścisłego kręgu, dziedziczyli krewni drugiego kręgu, obejmującego krewnych pierioszego stopnia (erste Magschaft). Należeli tu rodzeństwo ojca i matki (a więc stryjowie, wujowie, ciotki, dzieci rodzeństwa bratankowie, bratanice, siostrzeńcy, siostrzenice), dziadkowie i babki, wnuki. Trzeci krąg (drugi stopień pokrewieństwa) stanowią pradziadkowie, rodzeństwo dziadków i babek i jego potomstwo, prawnuki. Prawo do spadku gasło na pewnym stopniu pokrewieństwa (geniculum), różnie w rozmaitych prawach szczepowych, np. u Franków rypuarskich oraz u Turyngów na piątym, u Franków salickich na szóstym, a u Bawarów na siódmym.
Już u schyłku okresu frankońskiego zaznacza się początek innego systemu powoływania do spadku, mianowicie tzw. systemu parantel.
System ten wyparł z czasem system powoływania do spadku wedle kręgów pokrewieństwa, który utrzymał się później tyiko w bardzo nielicznych prawach.
W systemie parantelarnym pierwszą parantelę, najbliższą zmarłemu, tworzą jego zstępni (descendenci), mianowicie wnuki, prawnuki itd. Drugą parantelę tworzą krewni wywodzący się od ojca spadkodawcy, a więc rodzeństwo i ich potomstwo. Trzecią parantelę tworzą krewni wywodzący się od wspólnego dziadka, czwartą od wspólnego pradziadka itd.“(15)