„Nie wiemy, czy polska księżna od razu zwróciła uwagę na tego wyznawcę a jak chcą niektórzy prawodawcę „libertinage romanesque". Chyba tak, ponieważ de Lauzun był pięknym mężczyzną do tego sławnym kochankiem a jego szarmanckość i rycerskość wobec dam zjednywały mu coraz to nowe wielbicielki. Patrzyła nań więc z zaciekawieniem, raczej bez cienia myśli o jakiejś ..liason amoureuse" i to nie tylko dlatego, że Repnin osaczał ją nader szczelnie swoją adoracją. Wystarczał jej w tym czasie dystyngowany flirt z ambasadorem Francji, hrabią dc Guinesem, który złościł kogo należało i dawał jej możność sprawdzenia na obczyźnie siły oddziaływania własnych wdzięków.
Natomiast uwodzicielski ArmandLouis chociaż myślami zapewne był nadal w Paryżu od razu zwrócił uwagę na Izabelę. W swoich później spisanych pamiętnikach powie z uznaniem
„Na pokoje wkroczyła dama lepiej ubrana i uczesana, niż bywają awyczaj Angielki. Zapytałem o nią, powiedziano mi, że jest to Polka, księżna Czartoryska. Średniego wzrostu, za to wspaniałej kibici, mająca najpiękniejsze oczy, najpiękniejsze włosy, najpiękniejsze zęby. śliczne stopki i będąc cery wielce śniadej, acz nieświeżej i zeszpeconej przez ospę, łagodnością w sposobie bycia i ruchami o niezrównanym wprost wdzięku pani Czartoryska udowadniała, że nie będąc wcale ładną, można być osobą uroczą".“(8)